Emmy Verhey

Emmy Verhey behoeft eigenlijk geen introductie; zij is immers beroemd om haar vioolspel dat van een ongeëvenaarde gevoeligheid en technisch elan is; van een doorleefde rijpheid die weinig violisten kunnen benaderen.

De opmerkelijke diversiteit van haar repertoire is illustratief voor haar muzikale veelzijdigheid en technisch vakmanschap.

Uiteindelijk geeft zij een grote viooltraditie door die een aantal illustere voorgangers kent.

Het niveau van haar spel is het resultaat van een leven dat volledig in dienst staat van de muziek. Dankzij haar grote professionaliteit en haar integer artistiek idealisme is zij al meer dan 40 jaar een veelgevraagd soliste. Niet alleen op de Nederlandse muziekpodia maar ook in de concertzalen van internationale betekenis is haar vioolspel regelmatig te horen.

De weg naar een internationale carrière begon op haar 17e jaar (1966) in Moskou als finaliste van het prestigieuze Tchaikovsky Concours, gevolgd door het winnen van het Nederlandse Nationaal Vioolconcours Oskar Back in 1967. De prijs die hieraan verbonden was, maakte het haar mogelijk om een jaar lang in Rusland te studeren bij David Oistrakh. Terug in Nederland won zij het Tromp Concours (1971).

Als soliste trad zij op met dirigenten als Riccardo Chailly, Antal Dorati, Bernard Haitink, Anton Kersjes, Sir Neville Marriner, Hans Vonk, Edo de Waart, Jean Fournet, Roberto Benzi, Philippe Entremont en Ed Spanjaard. Emmy concerteerde o.a. samen met Yehudi Menuhin, Igor Oistrakh, Misha Maisky, Antonio Meneses, Youri Egorov en Janos Starker.

Zij maakte talloze opnames voor radio en televisie, op grammofoonplaten en cd.

Emmy Verhey bespeelt een Guarnerius uit 1676.

Haar betrokkenheid bij jonge musici leidde in 1991 mede tot de oprichting van het strijkersensemble Camerata Antonio Lucio.